Druga Szansa 1

Tak więc pierwsze dwa rozdziały będą wprowadzać w świat bohatera, kolejne będą już bardziej konkretne. Nad drugim rozdziałem już pracuje. Zapraszam do przeczytania. c:

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

~Felix~

      Przetarłem oczy. Chyba za dużo czasu spędzam przy grach. Wstałem dwie godziny temu i nawet nie mam ochoty na śniadanie. Nie dziwię się. W taki upał ciężko być głodnym. Wyjście na zewnątrz byłoby niczym samobójstwo, a ja lubię swoje życie. Nawet jeśli głównie polega na leżeniu i nudzie. Fajne wakacje dla szesnastolatka potrzebującego rozrywki. „Przecież nie możemy wyjechać”, ciągle to słyszę. Rozumiem, że praca jest ważna, ale naprawdę nie można znaleźć ani chwili dla mnie? Chciałbym polecieć na Karaiby. Przecież mnie stać. Potrafię o siebie zadbać. Mógłbym wziąć paru znajomych do towarzystwa, ale nie, to zbyt niebezpieczne. „Po za tym większość z nich odpoczywa na przeróżnych wycieczkach i nie mieliby możliwości na wyjazd z tobą”, wytłumaczenie numer dwa. O wiele lepiej siedzieć przed ekranem i psuć wzrok. Tak, to jest bezpieczniejsze. Wstałem z miękkiego dywanu i rozejrzałem się po pokoju. Nic szczególnego nie zauważyłem. Żadnego pomysłu na spędzanie dnia. Otworzyłem okno, wpuszczając do pomieszczenia świeże powietrze. Wiatr poruszył kaszmirowymi zasłonami, a ja poczułem zapach chabrów, które według ogrodnika, pięknie przyozdabiają nasz ogród. Uchyliłem drzwi i podążyłem schodami na dół. Minąłem po drodze Tim'a, który jak zwykle przywitał się miło i zapytał czy czegoś nie potrzebuję. Chociaż on się mną interesuje, po co miałby robić to ktoś inny, skoro można zapłacić i opiekę nad dzieckiem masz z głowy.

     

      – Dzień dobry Felixie – powiedziała wesoło Sarah. Blondynka z pięknie upiętymi włosami. Zamknąłem za sobą drzwi do kuchni. – Co na śniadanie?

Nie zdążyłem odpowiedzieć, a sama zaproponowała mi sałatkę z owoców i jogurt. Jak ona mnie dobrze zna. Pytanie wcześniej rzucone, było zbędne. Pracuje u nas już od 3 lat i jest dla mnie jak najlepsza przyjaciółka. Mam tak mało przyjaciół, że mógłbym policzyć ich na palcach u jednej ręki, więc dbam o każdego z nich, aby nie stracić tej garstki. Po śniadaniu wstałem od stołu i już miałem wracać na górę, gdy w połowie drogi zostałem zatrzymany przez matkę.

      – Pamiętasz jak mówiłeś, że chciałbyś wyjechać? – mruknęła, siadając na sofie przed telewizorem. To nie wiarygodne, ale odbiornik zajmował połowę ściany. – Tak się składa, że będziesz miał taką możliwość.

      – Naprawdę?! – krzyknąłem ucieszony i oparłem się o zdobioną poręcz schodów.

      – Naprawdę. Zostaliśmy zaproszeni do Egiptu, aby pomóc tamtejszemu instytutowi w..

      – A no tak. Wy będziecie pracować, a ja siedzieć w hotelu. Mogę się założyć, że ciekawiej spędziłbym ten czas tu, w domu przed laptopem.

      – Mówiłeś, że chcesz gdzieś wyjechać, więc pomyślałam..

      – Miałem na myśli podróż rodzinną, a nie służbową – przerwałem jej po raz drugi.

      – Jeśli nie chcesz, to możesz zostać w domu. Nikt Ci nie broni, ale zdecyduj się już dziś, bo jutro wyjeżdżamy.

Z miną poszkodowanego psa udałem się do pokoju i opadłem na wielkie łóżko, znajdujące się pod ścianą. Chwyciłem telefon i wykręciłem numer do przyjaciela. Umówiliśmy się na rogu ulicy.

     Po paru minutach byłem na miejscu i choć pogoda nie sprzyjała, to nie zwracałem uwagi, na ten żar lejący się z nieba. Opowiedziałem wszystko Arianowi. Zawsze mogłem liczyć na jego wsparcie, tak samo jak na pomoc od Sarah. Przechadzaliśmy się ulicami ruchliwego miasta w centrum Anglii.

Przystanęliśmy przy miejscowym sklepiku. Arian rzucił, że musi załatwić pewną sprawę ze sprzedawcą, a ja nie chcąc mieszać się w jego zawiłe problemy, stałem przed sklepem, grzecznie czekając aż wróci. Pewnie gdybym spróbował, zagłębiać się w jego interesy, to w nagrodę otrzymałbym dożywotni szlaban, gdyż mój przyjaciel nie należał do osób, umiejących rozwiązywać konflikty pokojowo. Parę spieszący się ludzi potrąciło mnie, nie zwracając na to najmniejszej uwagi. Rozejrzałem się dookoła, ignorując hałas samochodów i głośne rozmowy, a wzrok zatrzymałem na szklanej gablocie z gazetami. Nie zdziwiło mnie moje nazwisko, widniejące na nowo wydanym miesięczniku naukowym.

      – Co tam jest interesującego? – zapytał przyjaciel. Usłyszałem trzask szklanych drzwi.

      – Interesującego... nic, ale zobacz. Jakieś specjalnie zaprogramowane cząsteczki, ułatwiające walkę z tym najnowszym wirusem. – Dotknąłem szyby, wskazując główny temat gazety.

      – No, rodziców masz zdolnych. Skoro oni są tak zajęci swoją robotą, to może wbiłbyś do mnie we wtorek? – zapytał z uśmiechem. – Będzie parę fajnych osób.

      – Przecież miałem jechać z nimi.

      – No tak, ale pewnie pozwolą Ci zostać. – Poprawił blond grzywkę, zasłaniającą mu oczy. Jest wysoki i dobrze zbudowany jak na swój wiek. Znamy się niemal od dziecka, a ja wiem o nim więcej niż jego własna rodzina.

     

      – Felix? – Zatrzymałem się w połowie schodów. – Nie powinieneś wracać tak późno.

      – Starałem się was nie obudzić – wytłumaczyłem szybko. Kobieta spojrzała na wielki, ozdobny zegar, wiszący na ścianie. W tej chwili pasowała do wystroju, jak ja do podręcznika do matmy. Tak, jestem świetny z tego przedmiotu. Rozczochrane włosy mojej matki i rozmazany makijaż, którego zmywanie jak widać sobie odpuściła, sprawiał, że wyglądała na dwa razy bardziej wkurzoną.

      – Trzeba było – odparła – wrócić nad ranem. Wtedy nie miałbyś problemu z budzeniem nas.

      – Daruj sobie te ironię – mruknąłem pod nosem i podreptałem schodami na górę. Wychyliłem się zza barierki, spoglądając na matkę z góry. – A jeśli chodzi o wyjazd, to zostaję w domu. Arian robi imprezę i nie chce jej przegapić.

      – Wstajesz jutro wcześnie. Skoro nie chcesz jechać, musisz wiedzieć parę ważnych rzeczy, a o piątej wychodzimy z domu. Dziś już nie mam siły, tłumaczyć Ci wszystkiego. – Ziewnęła i poprawiając koszule nocną, wróciła do sypialni. Ciekawe co takiego miałbym wiedzieć. Zatrudniona obsługa zajmuje się niemal wszystkim, więc po co mi instrukcje?